Notariat polski ma wielowiekową tradycję i należy do grupy notariatów typu łacińskiego, określanego również klasycznym. Obok notariatu typu łacińskiego funkcjonują notariaty w porządku prawnym określanym jako common law, charakterystycznym dla krajów anglosaskich, takich jak Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Australia, Nowa Zelandia oraz Kanada (bez Quebecu), Irlandia (bez Gaeltachtu) i Afryka Południowa (bez Volkstaatu). Wszystkie one były niegdyś brytyjskimi koloniami i oprócz USA i Irlandii należą obecnie do Wspólnoty Narodów. Są to różne systemy prawne, gdzie rola notariusza, jego odpowiedzialność, przygotowanie do wykonywania zawodu są diametralnie odmienne. W systemie common law, rola notariusza zwanego notary public jest ograniczona, jeśli porównujemy go do modelu łacińskiego. Również odpowiedzialność za szkody jest inna, ponieważ dokumenty sporządzane przez notary public nie mają mocy urzędowej, tak, jak to jest w polskim porządku prawnym.

Notariusze w krajach systemu common law nie wykonują czynności, takich jak sporządzanie aktów notarialnych z takimi samymi skutkami prawnymi jak w Polsce. Ich zadania obejmują głównie poświadczanie tożsamości i kopii dokumentów za zgodność                 z oryginałem oraz odbieranie przysięg.

Pierwsze wzmianki o notariuszach na ziemiach polskich pochodzą z okresu średniowiecza. Działalność notariuszy była powiązania z działalnością struktur kościelnych, a pierwszy znany na ziemiach polskich dokument notarialny pochodzi z XIII wieku, został sporządzony przez notariusza mianowanego przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba II Świnka. Zawód notariusza ewaluował i w dużej mierze status notariusza, pozycja ustrojowa zależała od momentu w historii, stąd funkcjonujące do dnia dzisiejszego określenia tego zawodu „rejent”czy „sędzia”.